Door de chronische zwakte van de beenaderen is de wond bij een open been meestal omgeven met verhard bindweefsel en dit moet verwijderd worden. Als alternatief kunnen zalven gebruikt worden, die ontstoken wondranden week maken en reinigen. Speciale vezelstoffen zwellen op in de wonde en zuigen zich vol met het wondvocht. Bij bacterieel ontstoken wonden kunnen verbanden met zilverdeeltjes gebruikt worden om de wonde te desinfecteren.

In de tweede fase van de wondgenezing probeert het lichaam het gat in de huid te dichten. Om de bindweefselgroei te ondersteunen worden vlakke verbanden gelegd (hydrocolloïd- en hydropolymeerverbanden), die de productie van bindweefsel stimuleren en de wond vochtig houden.

In de derde fase van de wondgenezing trekt de wond samen en huidcellen groeien van de wondrand naar binnen, om de wond te sluiten. Aangezien fasen 1 en 2 van de wondgenezing bij chronische zwakke beenaderen sterk verstoord zijn, bereiken de meeste open benen de derde fase over het algemeen niet zonder ondersteunende wondbehandeling. Ook in deze laatste fase moet nog een afgewogen hoeveelheid vocht in de wond aanwezig zijn en moet vermeden worden dat het verband op de tere nieuwe huid vastkleeft. Daarom worden meestal dunne vlakke verbanden gebruikt (hydrocolloïd- of hydropolymeerverbanden).

Om deze fase in te korten kan een optimaal granulerende wond ook door een operatie (eventueel met plaatselijke verdoving) met een dun laagje eigen huid bedekt worden. Hiervoor zijn er verschillende operatietechnieken, waarbij ofwel kleine huideilandjes getransplanteerd worden of dunne huidlapjes eventueel ook als matje op de wond aangebracht worden.