• Vertraagde bloedstroming, bv. door bedrust, gipsverband of spalken, ernstig vochttekort of ook een reeds bestaande aderaandoening (chronische veneuze insufficiëntie)
• Beschadiging van de vaatwand, bv. bij een operatie, letsel of ontsteking, maar ook bij veranderingen in de beenaderen door ouderdom (bv. spataderen)
• Versterkte neiging tot bloedstolling, bv. als de bloedstollingsfactoren toenemen of het gewoonlijke evenwicht tussen stolling en oplossing van stolsels door bepaalde geneesmiddelen verstoord is.

Over het algemeen stijgt het tromboserisico met de leeftijd, bij een te hoog lichaamsgewicht, in de zwangerschap en het kraambed en bij rokers.

Het aderstelsel van het been bestaat uit oppervlakkige aderen in het bindweefsel direct onder de huid en diepe beenaderen in de beenspieren. Als er een bloedklonter ontstaat in een diepe ader, dan is de weg van het bloed naar het hart beduidend sterker beïnvloed dan bij een bloedklonter in de oppervlakkige beenaderen. Het bloed stuwt zich op in het been en de ader gaat ontsteken. Er ontstaat een doffe pijn, vergelijkbaar met spierpijn. Kenmerkend is dat de pijn afneemt als de benen hoog gelegd worden en de zwelling afneemt. Verdere typische tekenen zijn een overgevoelige, oververwarmde en en vaak blauwverkleurde huid.

Naast de pijn van de aderontsteking zijn vooral de complicaties van diepe adertrombose te duchten. Als stukjes van de klonter oplossen, kan er longembolie ontstaan, die dodelijk kan aflopen. Het gevaar voor embolie is het grootst in de eerste drie tot vijf dagen van de trombose.

In de late fase van de aderverstopping is posttrombotisch syndroom een veel voorkomende complicatie. Daaronder verstaat men een beschadiging van de aderkleppen door de trombose, die kan leiden tot een duurzaam aderletsel met alle mogelijke gevolgen, tot het zogenaamde "open been" (ulcus cruris).