De fracturen van het wervellichamen worden onderscheiden in fracturen waarbij het wervellichaam is samengedrukt, gebarsten of waarbij er een stuk aan de voor- of achterkant is afgebroken. In bijna de helft van de gevallen gaat het om een wervelbreuk in de onderste borstwervels of de bovenste lendenwervels.

Een wervelbreuk ontstaat door een grote krachtsuitoefening, of als de wervel is aangetast door afname van de botdichtheid (osteoporose / botontkalking) of door andere aandoeningen (bijv. een tumor met uitzaaiingen in de wervels).

Een wervelfractuur hoeft geen symptomen op te leveren. Doorgaans is er in het betreffende gebied pijn bij drukken, kloppen en duwen. Zelden ontstaat er een bobbel of tastbare holte tussen de doornuitsteeksels. De beweeglijkheid van de wervelkolom is vaak beperkt door de pijn. De patiënt neemt een ontwijkende houding aan en er ontstaat verharding van de spieren. Als het ruggenmerg is aangetast, treden er onder de fractuur stoornissen op of uitval, zoals verlamming, gevoelsstoornissen of onnatuurlijke reflexen. Afhankelijk van de locatie en de mate van ruggenmergletsel kan er in ernstige gevallen een volledige dwarslaesie ontstaan